İnsanlar

Bu yazıyı dün yazsaydım eğer, çok daha ağır şeyler yazabilirdim. Benim artık insanlara inancım ve güvenim kalmadı desem çok da abartmış olmam. Artık insanlara; artık demeyim de ben buna uzun zamandır diyelim, siyasi görüşlerine, dini kimliklerine, dış görünüşlerine, hayat tarzlarına göre değer vermiyorum… Yani şöyle, dışarıdan biri önyargılı baktığında, aynen benim gibi görünen bir başkasından gördüm şimdiye kadar ne kötülük gördümse… Farklıdan değil… Bu yüzden zaman zaman aynı safta bulunmaktan rahatsız oldum bu kişilerle. İki yüzlülükten bahsediyorum. Ama sakinim, düşündüm ve sakinleştim. Şikayet etmeye kadar götürmek istedim işi… Bilseydim ki bana aktaran kişinin laf taşıyıcılık gibi bir sıfatla damgalanmayacağını… Bana bir başka konuşan bu insan, yalakaca konuşan bu insan, arkamdan aldığım paranın bir kısmının haketmeden alınmış olması gibi ağır cümleler kurabilecek kadar da vicdansız…Dedikoducu…Ne yapmalı diye düşündüm durdum, gidip sormalı mı? Yüzüne mi vurmalı, bana karşı hala canım cicimli tavırlarını sürdürüyor olmasını? Karar verdim ki, eşimin de payı büyük bu kararda; boşvereceğim… Ne kadar doğru bu yaptığım bilmiyorum ama boşvereceğim. Onun gibi olmamak için takmayacağım. Yalnız sürdürürse yüzüme şirinlik muskası yalaka tavırlarını, ne kadar sabredebilirim patlamamak için de bilemiyorum… Allah’tan istediğim mesafeyi koyabileceğim kadar da uzakta benden. Kimbilir belki çoktan koyduğum bu mesafe onu bu kadar rahatsız etti… Ya da kimbilir…