“Yığın”

Desree-Life

“Koca bir yığın vücudum sanki” diyordu genç kadın… Alıyorum onu, bir bilgisayarın başına koyuyorum, olmuyor bırakıyorum kanepe üzerine, olmuyor gidip yatıyorum yatağa…Uyuyamıyorum ama, gözlerim sonsuzluğa açılmış iki koca fener… Kapanmıyor kapakları, zorlarsam eğer acıyor hem de çok acıyor göz kapaklarım… Bana yardım et, kurtulmalı diyor, ama neden kurtulmalı bilmiyor, beyninden? kalbinden? ruhundan? Cevap keşmekeş… İntihar etmeliyim diyor telefonda karşısındaki aynı sese…Evet ses aynı, ruh aynı, bedenler farklı… Ben de etmeliyim diyor aynadaki ses. Ama nasıl? Yaşamanın anlamı bitti mi? Bak 30 olduk nereye kadar? 50sinde de aynı olacaksak neden???????? İki farklı beden, hisler aynı, arada koca koca kilometreler, yaşananlar farklı,………….. hisler aynı… “Değersiz” hissetmek bunun adı. Adını koyduk mu? Evet koyduk… Peki? Şimdi? Güvenilir bir psikolog bulmalı, kurtulmalı içindeki sıkıntılardan, bulunur mu? Güvenilir mi? Ağlayan iki kadın telefonda, arama süreleri saatleri buluyor, çözüm yok… Birbirlerinin nefretlerini körükleye körükleye devam ediyorlar yaşamaya… “Biz pırlanta gibiydik” Ne oldu ki? Çözüm var mı? Güçsüz müyüz biz? Bilmem… Kapatmam gerek, çay kaynadı, yığını alıp TV başına koyma vakti….