Ben ise gittigim uzaklardan henuz geri donmedim. Nereye gittigime bakmak dahi istemeden ne icin, kim icin bir adim ileri, iki adim geri gidiyorum. Hergun yeni hayallerle kalkip onlari her gece bir sonraki gune erteliyorum. Gecmisten bugune degisen tek sey Yaradan’a bir avuc icine koyup da sunamadigim korelmis kalbim ise aslinda derdin dermani belli degil mi?

Umitsizlige kapilmadan, kendine eziyet etmeden, Allah’in ipine sarilmak degil mi caresi. Rahmetli bir abimizin dedigi gibi “Ipi boynuna sarmak” degil ipe sarilmaktan kastettigim.

Insan olmanin geregini yerine getirdiginin bilincinde olarak, ne kadar zor da olsa her gun kesin adimlarla mutlak olarak yol almak. Inanilmaza inanmak kolay degil elbette ama asil gelisenler bunu yapabilenler. Vesveseye gecit vermeyelim. Basarilmis bir seyi basarmamak icin hic bir sebebimiz ve mazeretimiz yok.